Έντεκα μύθοι της Ινδίας αναγεννώνται μέσα στη διαστρεβλωμένη πραγματικότητα. Ή μήπως συμβαίνει το αντίθετο;

Έντεκα «πραγματικές» ιστορίες της φαντασίας μου ψάχνουν δικαιολογία ύπαρξης μέσα σε αυθεντικά παραμύθια μυθικών ηρώων, σοφών, θεών και δαιμόνων, για να μην ακροβατούν μόνα στη γραμμή του χρόνου.

Υπάρχουν ομοιότητες με πρόσωπα και καταστάσεις που δεν γεννήθηκαν –δεν συνέβησαν ποτέ, οπότε, σε παρακαλώ, αναγνώστη, κάθε φορά που κάτι θα σου θυμίζει κάτι άλλο, να προσφεύγεις στη Δικαιοσύνη της προσωπικής σου αλήθειας, για να καταγγείλεις την αυθαιρεσία μου.

Ομολογώ, εκ των προτέρων, πως τα αποκυήματα της φαντασίας μου αντιγράφουν –ή τουλάχιστον προσπαθούν– στιγμιότυπα ή χρόνια ολόκληρα πλάνης της Ζωής σου και της δικής μου. Χωρίς καμία τύψη, μεταφράζω έναν μύθο και τον βιώνω, γιατί κάποιος ΚΑΙ σε αυτήν τη Ζωή– πρέπει να τον επαληθεύσει.

Και επειδή ο μόνος τρόπος διατύπωσης της –και καλά– πραγματικότητας κρίνω πως δεν είναι άλλος από την ποίηση, τολμώ και αναλαμβάνω την ευθύνη και σε αυτό, να δηλώσω ερασιτέχνης και άπειρη ποιήτρια μιας ζωής που ανήκει στους Μύθους περισσότερο από ότι ανήκει σε εμένα. Με την απόφασή μου αυτή να εκτεθώ και να εκθέσω τη γραμμή του Χρόνου που προσποιείται την ευθεία, ενώ οι καμπύλες της είναι προκλητικότερες και από αυτές Γυναίκας όταν επιθυμεί και διεκδικεί, γνωρίζω και δηλώνω έτοιμη να δεχθώ την κριτική και το σχόλιο του Αναγνώστη που –έτσι κι αλλιώς– θα με έκρινε είτε έγραφα είτε όχι.

Ο Μύθος και η Ποίηση είναι, νομίζω, παιδιά της ίδιας Μάνας. Και αν ισχύει πως τους Γονείς τούς διαλέγουν οι Ψυχές πριν ενσαρκωθούν, θα ήθελα, επιστρέφοντας, να γεννηθώ από την ίδια Μάνα κι εγώ. Να έχω τον Μύθο και την Ποίηση αδέρφια, να ανεβοκατεβαίνουμε τις τσουλήθρες στην παιδική χαρά του Χρόνου, να γελάμε μαζί, να τσακιζόμαστε, να περιποιούμαστε τα ματωμένα γόνατα και να αρχίζουμε πάλι το Παιχνίδι από την αρχή.